Blog: "Over peuter Aylan en baby Marie"

10 september 2015
 

Het was bij mij niet anders dan bij u toen ik de beelden zag van de aangespoelde peuter Aylan: een krop in de keel en een gevoel van machteloosheid. Toen in de dagen daarop in vele landen mensen spontaan vluchtelingen begonnen te helpen, maakte die machteloosheid plaats voor hoop. Natuurlijk ergert het ook mij dat Europa er voorlopig niet in slaagt zo’n vluchtelingencrisis te managen. Of dat de vluchtelingen in Hongarije te voet naar Oostenrijk moeten omdat de bussen voor hen niet meer rijden. Maar dan zie ik hen enkele dagen later aankomen in Duitsland onder luid gejuich van de plaatselijke bevolking. En dan weet ik: ook wij hier zijn en blijven een gastvrij volk, ondanks de cynische en zeer ongepaste uitspraken van enkele van onze politici ter zake.

Zou ik ook vluchten voor een oorlog? Natuurlijk zou ik dat! Mijn eigen grootouders zijn in de tweede wereldoorlog ook gevlucht, waar ze heel warm zijn onthaald.

Daar denk ik vaak aan als ik de vluchtelingen in Sint-Truiden zie. Met 600 zijn ze intussen in ons asielcentrum, en iedereen in de stad helpt een handje mee opdat ze zich vlug thuis zouden voelen. Ik wil hierbij de stadsdiensten bedanken die een extra tandje hebben bijgestoken. Ook dankuwel aan de vele vrijwilligers van onze stad die zich spontaan komen melden zijn.

Ik vraag u ook om geduld. Want plots terecht komen in een nieuw land terwijl je familie nog de gevaarlijke tocht aan het maken is, of zelfs helemaal niet wegkan uit oorlogsgebied, dat moet vreselijk zijn. Wij vangen hier in ons asielcentrum vooral mannen op. Syriërs, Irakezen, Somaliërs, Eritreeërs. Soms hebben die een uitlaatklep nodig. En dan maken ze lawaai na 10 uur hoewel we met ze afgesproken hebben dat dat niet kan. Spreek er uw wijkagent op aan als dat geregeld gebeurt, maar ga niet direct in overdrive. Het gaat hier om getraumatiseerde mensen die bang en onzeker zijn. Net zoals mijn en misschien ook wel uw grootouders 50 jaar geleden. Elke oorlog is anders, maar toch weer hetzelfde: onschuldige mensen gaan dood, maar iedereen heeft recht op een gelukkig leven. Wie bang is en een beter leven wil, vertrekt. Dat is een realiteit waarmee we moeten leven. Omdat we net hetzelfde zouden doen als het ons overkwam.

Er verblijven ondertussen 600 mensen in ons asielcentrum op wandelafstand van ons stadscentrum. Dat is een bevolking even groot als één van onze kerkdorpen. Dat voelen we, we moeten daar ook niet flauw over doen. Dat vergt wel wat van onze inwoners. Laat ons deze mensen een even warm onthaal en welkom geven als baby Marie enkele weken geleden. Want je kleur en je nationaliteit doet er uiteindelijk niet toe. Geluk is van iedereen.

Opvangcentrum asielzoekers zoekt vrijwilligers

 

Categorie: